Ik kwam op dit idee toen we op vakantie waren en gedurende de vakantie een viering bijwoonden in een kerk aan de Australische oostkust. Laat ik beginnen met wat feiten en historie.
De plaats is Forsten, dat ligt tussen Sydney en Brisbane, dichter bij Sydney dan bij Brisbane. Aan de ene kant van de baai ligt Forsten en aan de andere kant - er is een brug tussen beide - ligt Tuncurry. Twee plaatsen, één gemeente.
Samen hebben ze zo'n 24.000 inwoners. Volgens de statistieken rekent een kleine 60% van de bevolking zich tot het christelijk geloof. De geschiedenis van de Forster-Tuncurry Parochie toont de oprichting en ontwikkeling van de katholieke gemeenschap in deze regio. De parochie werd officieel opgericht in januari 1957 met de komst van de eerste pastoor, pater Daniel Linehan, en heeft sindsdien aanzienlijke groei en veranderingen doorgemaakt. Na de opening van de Forster-Tuncurry brug in 1959 groeide de bevolking van de steden en de parochie, met een toename van het aantal parochianen en gezinnen. In 1961 werd de nieuwe Holy Name School geopend en de oude houten kerk in Tuncurry werd in 1968 vervangen door een nieuwe bakstenen kerk.
De parochie kende verscheidene pastoors en administrateurs met pater Harry Fenton en pater Anthony Brady als opmerkelijke leiders in de jaren '70. In de 21e eeuw heeft de parochie zich aangepast aan de veranderingen in de gemeenschap, met de betrokkenheid van leken en de aanstelling van een eerste lekenpastoraal medewerker.
Wat hebben we ervaren?
Natuurlijk waren er veel herkenbare punten in de eucharistieviering. Wij waren hier op Triniteitszondag. Het is haast niet te lezen, maar de beamer meldt dat het C-jaar is. Er worden
geen boekjes uitgedeeld of anderszins, wel een mededelingenbrief over de parochie en belangrijke dingen. De beamer wordt gebruikt om teksten voor iedereen te projecteren, zoals de liederen en de lezingen. De indeling op het altaar is vrij eenvoudig.
De stoel van de priester staat links achter het altaar en er is geen lector. Er zijn drie mensen die de lezingen en de voorbeden lezen en die komen uit de kerkzaal.
Wat ook opviel was dat er twee collecte-momenten waren. Één zoals wij die kennen, bij de dienst van de gaven, maar ook één later daarna. Er waren geen aankondigingen, dus ik neem aan dat het normaal is. Wij waren na de eerste collecte al zo goed als door ons contant geld heen, je doet alles met plastic op vakantie! Links op de foto, voor de twee rijen met banken staat een tafel met daarop folders en spullen.
Daarop staat ook een kastje waarin mensen blijkbaar hun 'kerkbalansbijdrage' kunnen storten. Het is blijkbaar gewoon om dat wekelijks bij het kerkbezoek te betalen.
Verder valt op dat de kerk heel licht is met aan beide kanten grote raampartijen. Het kerkzaaltje, want dat is het eigenlijk, is alleen kerk. Naast het kerkgebouw staat het parochiehuis, waar na de dienst gezamenlijk theegedronken wordt - herkenbaar.
Paul Spoormans