­

We hebben iets...
voor jou en voor jou
en voor jou

agenda 5a

Ja, beste zusters en broeders,
Onder ons zijn er niet zo heel veel die nog in de kleine kinderen zitten, maar ik heb nog een tip voor een kinderfeestje. Organiseer een speurtocht naar een verborgen schat. Doe wat chocoladegeld in een grote pot, verstop hem goed, en laat dan de kinderen die op het feestje zijn, met allerlei vreemde en minder vreemde aanwijzingen maar zoeken naar de schat. Succes verzekerd!

Niet alleen kinderen zoeken graag naar een schat, ook volwassenen. Maar voor volwassenen is het dan geen kinderspel meer. Je denkt niet meer aan een kist met goud, maar de zoektocht naar de schat is de zoektocht van het leven geworden. De schat die je gevonden hebt: je partner met wie je je leven deelt, het werk dat je zo graag doet, maar kan je geloof ook een schat zijn of Jezus’  boodschap die ons elke zondag weer samenbrengt in onze kerken… Voor Franciscus, de beschermheilige van onze parochie, is het allemaal wel duidelijk (en nu vraag ik u even de foto op de voorkant van het boekje te bestuderen). Die pot met gouden munten had hij blijkbaar in zijn leven al lang gevonden. Hij was nl. terechtgekomen in de wieg van zeer rijke ouders. Maar al gauw weet hij dat te relativeren. Zijn blik is op iets heel anders gericht. Jezus’ boodschap had hem in zijn hart geraakt, en voortaan is dat zijn schat.

De tweede lezing (uit een brief van Paulus aan zijn medewerker Timóteüs) sluit af met deze woorden ‘bewaar de u toevertrouwde schat’. Paulus is zijn taak, zijn missie aan het overdragen. Degene die dit van hem moet overnemen is zijn vriend en medewerker Timóteüs. De schat die tot nu toe in handen van Paulus heeft gelegen, wordt doorgegeven aan Timóteus. Voortaan is het aan hem om ervan uit te delen, Paulus kan dat niet meer, omdat hij in gevangenschap zit en verwacht dat ie niet lang meer te leven heeft.

‘Bewaar de u toevertrouwde schat’. Paulus drukt het Timóteüs op het hart, maar ook wij drukken deze woorden elkaar op het hart op deze bijzondere dag. Vandaag: Franciscusdag. Eén keer per jaar zeggen we: geen aparte vieringen in de locaties Zuidlaren, Roden, Assen, en in de staties Rolde en Gieten. Nee, er is één viering, bedoeld voor álle parochianen, één parochiële viering, en vandaag zijn we dan te gast hier in Rolde. We stappen even over de grenzen van de locaties heen om te ervaren dat wij één parochie, één geloofsgemeenschap zijn.
     De schat die ons is toevertrouwd…Jezus’ Blijde Boodschap, ik heb het al gezegd. Het is de boodschap van Gods liefde voor de mensheid, voor ieder van ons. Het is de boodschap van Gods liefde die grenzeloos is en altijd over grenzen heen wil gaan. In die zin is Gods liefde ook altijd een soort kritiek op onze beperktheid. Wij houden erg van hokjes en vakjes, van grenzen, van meer en van minder, van ‘wij, die beter zijn, en zij, die toch op de een of andere manier écht wel minder zijn’.  Bij Gods liefde speelt dat allemaal niet en Hij wil niets liever dan dat wij Zijn grenzeloze liefde overnemen…

De schat die ons is toevertrouwd – het christelijk geloof is niet iets van allemaal losse individuen richting God. God en ik … en daarmee zou  dan alles gezegd zijn. Néé, het christelijk geloof wil altijd beleefd worden in de geloofsgemeenschap en van daaruit gevoed. Al in het Nieuwe Testament zie je het. Die gelovigen zijn allemaal personen met hun karakters, met hun voors en tegens, maar ze komen samen in een groep voor de gezamenlijke beleving van het geloof. Jezus verzamelt een groep van twaalf apostelen om zich heen, en hoe vaak gaat het in de brieven van het Nieuwe Testament niet over de kerk, de club van mensen die Jezus willen volgen in hun leven. Daarom ook voor ons: de gemeenschap, de groep, de club van onze Franciscusparochie Assen-Roden-Zuidlaren. Is onze parochie een ideale parochie? Nee, natuurlijk niet, zoals al die andere parochies ook niet ideaal zijn. En hoe zit het met de toekomstbestendigheid van onze parochie? Nou, u begrijpt natuurlijk wel: met zoveel grijze haren is de continuïteit van onze geloofsgemeenschap zeker niet gewaarborgd. We beraden ons over onze toekomst, en willen weten wat er leeft onder de parochianen, vrijwilligers en niet-vrijwilligers. Daarom wordt in deze viering ook de aftrap gegeven aan de enquete ‘Het Verschil’, waarvan we hopen dat u allemaal de tijd neemt het in te vullen. We geloven dat God Zijn geloofsgemeenschap zegent, ook onze geloofsgemeenschap, maar dat betekent niet dat we nooit te maken zullen krijgen met de pijnlijke beslissingen waar andere katholieke parochies in de rest van het land nu al mee te maken hebben. Daarin moeten we reëel zijn. Als een bisdomstaf zich gaat buigen over ‘beleid kerkgebouwen’, moeten we reëel zijn en worden wij natuurlijk ook in het beleidsplaatje meegenomen. Op dit moment is het nog niet ter sprake, en op korte termijn verwacht ik het ook  niet, máár het komt wel een keer.

‘Bewaar de u toevertrouwde schat’. Nog een andere betekenis zie ik in deze woorden van Paulus. De schat die aan ons is toevertrouwd, dat is de aarde, ons gemeenschappelijk huis, waarvan we er maar één hebben. En we kunnen met z’n allen nou niet bepaald zeggen dat we doorheen de jaren goed deze schat hebben bewaard en er goed voor hebben gezorgd. Integendeel, deze schat hebben we geplunderd. Met ons verstand weten we wel dat alles op kan, maar bij hoe we met onze aarde omgaan, zetten we nog steeds ons verstand op de uit-stand, en gaan we er nog steeds vanuit dat het niet op kan. De gevolgen van hoe we tot nu toe met de aarde zijn omgegaan, dringen zich nu dreigend aan ons op: de klimaatcrisis. Er moeten enorme maatregelen genomen worden, willen we het tij nog keren. Die maatregelen moeten genomen worden door de politiek, maar ook van ieder van ons worden grote offers gevraagd.  Kunnen we ons nog wel christen noemen, als we niet welwillend staan tegenover deze maatregelen. We moeten – hoe dan ook – bereidheid laten zien de aarde te redden ten gunste van de generaties die na ons komen. De honderdduizenden jongeren die her en der in de wereld de straat op zijn gegaan om de wereld te zeggen: nú moet er wat gebeuren!, leggen een vinger op de zere wonde. Greta Thunberg, een jongere van 16 jaar, schreeuwt het ons toe: Waarom gebeurt er zo weinig, terwijl we veertig, vijftig jaar geleden al wisten wat er aan de hand is! De tijd van wegkijken van de klimaatproblemen is voorbij, en mag ook niet meer terugkomen! Greta en de paus hebben elkaar kort gesproken in april op het Sint-Pietersplein. Hij zei haar: Ga door met al je acties! Een oude man en een jongere van 16 jaar zeggen ons de waarheid: pas je levenswijze aan aan wat de aarde kan dragen, en de aarde lijkt niet zo veel meer te kunnen dragen. Bewaar de u toevertrouwde schat…

Beste mensen, uit het diepst van mijn hart hoop ik om toekomst voor ons geloof, om toekomst voor onze geloofsgemeenschap, en om toekomst voor onze aarde. Dat deze viering een feest mag zijn waarop we ons bewust worden van onze verantwoordelijkheid voor die toekomst. Bewaar de u toevertrouwde schat.

AMEN.

­