­

We hebben iets...
voor jou en voor jou
en voor jou

agenda 5a

Lezingen: Maleachi 3,19-20a en Lucas 21,5-19

Beste zusters en broeders,
’t Is wel eens goed na te denken over de vraag: waarom vouw ik zo door de week heen wel eens mijn handen, waarom ga ik met regelmaat naar de kerk, waarom geloof ik? Met andere woorden: wat verwacht ik er eigenlijk allemaal van? Er zijn er die zeggen: ik hoop steun te ontvangen uit mijn geloof. Het leven is moeilijk genoeg en het geloof geeft mij steun en kracht me er doorheen te slaan. Een ander verwacht van datzelfde geloof troost. In je leven is veel verdriet en je ziet het ook om je heen. In al dat verdriet geeft het geloof je troost. Maar wie verwacht, als ie hier in de kerk komt, door elkaar geschud te worden? Wie zit er op te wachten dat ie hier in de kerk bij z’n kladden gepakt wordt en dat er a.h.w. een bom gelegd wordt onder je dagelijkse bestaan? Ik denk niet dat er heel veel mensen zijn die dat van het geloof verwachten. De meesten willen na een kerkdienst gesteund, getroost en bemoedigd naar huis gaan. Maar wie wil nu eigenlijk een rechtstreekse dreun voor zijn hoofd krijgen hier in de kerk?

En toch krijgen we vandaag eigenlijk rechtstreeks zo’n dreun uitgedeeld. Je wilt steun en troost en kracht, maar je krijgt een dreun voor je hoofd. En die dreun die we krijgen, heet: het einde der tijden, of (in het taalgebruik van de eerste lezing) de dag die als een oven brandt. Vandaag geen geruststelling, maar dreiging. Mens, denk eraan, dat er niet alleen aan je eigen leven een einde komt, maar ook komt eens een einde aan alles wat hier op deze aarde bestaat. Dít – zoals de wereld nu eenmaal reilt en zeilt – eens wordt er een goddelijke punt achter gezet.

Het past een pastor niet om cynisch te zijn. Maar lezend in de Bijbel over het einde der tijden, denk ik heel cynisch: ‘En als God die punt niet achter onze geschiedenis plaatst, dan doen we het zelf wél!’. Naar welke tijd je ook kijkt in de historie van de mensheid: elke tijd kende zijn grote problemen en zijn grote omwentelingen. Hoe moet het verder? Maar nu worden we levensgroot geconfronteerd met iets waar we tientallen jaren in ontkenning langs heen hebben geleefd: de klimaatcrisis. De gevolgen ervan zijn niet meer te ontkennen. Als er nu niet belangrijke en grootschalige maatregelen worden genomen, zijn we te laat. Te laat, misschien zijn we voor onszelf niet te laat. Misschien zijn we zelf al zo oud en zo grijs, dat we doodgaan voor de grote pleuris uitbreekt, maar in ieder geval wel te laat voor de generaties na ons, onze kinderen, onze klein- en achterkleinkinderen. Zij moeten verder met een wereld waar we naar believen mee gedaan hebben. Naar believen plunderen we haar schatten, we doen en denken maar dat het allemaal niet op kan. Te lang dachten we dat onze luxueuze stijl van leven geen invloed heeft. Maar afvalstromen blijven afvalstromen, en duurzaamheid, daarover lijken we nu pas na te gaan denken… Als we een einde der tijden meemaken, dan hebben wij, mensen, daar zelf een enorme aan geleverd.

Onze paus Franciscus heeft met zijn encycliek Laudato Si een bijdrage geleverd aan de bewustwording rondom dit thema. Hij noemt de aarde ons gemeenschappelijk huis, en daarvan hebben we er maar één. Van God hebben we de aarde gekregen, het was een prachtig paleis, maar we doen alsof het allemaal niet op kan en we hebben er een bouwvallige hut van gemaakt, die elk moment in elkaar kan zakken. Deze aarde, deze schat die we uit Gods handen hebben ontvangen, moeten we doorgeven aan de toekomst. Ook onze kinderen en kleinkinderen moeten het doen met dit gemeenschappelijk huis.

‘Door standvastig te zijn, zult gij uw leven winnen’, horen we Jezus zeggen aan het einde van het evangelie. Vandaag betekent dat dat we standvastig moeten zijn in onze bereidheid offers te brengen ten gunste van de toekomst van onze aarde. Kleine offers zijn niet genoeg, daarvoor zijn we te laat helaas. Het gaat om grote offers. En…die grote offers moeten we niet afwentelen op enkele groepen. Nee, we moeten bereid zijn gezamenlijk die offers te brengen. Dat God, die ons dit gemeenschappelijk huis heeft toevertrouwd, ons wijsheid geeft, kracht en offerbereidheid.

AMEN

­