­

We hebben iets...
voor jou en voor jou
en voor jou

afscheid tolboom

agenda 5a

coronavirus

Lezingen: Ex.34,4b-6.8-9 en Joh.3,16-18

Beste zusters en broeders,
We waren het allemaal voor het gemak even vergeten. Grootschalige ellende en een wereldomvattende dreiging was altijd elders in de wereld. Wij, hier in Nederland, lazen erover in de krant en op internet. Maar dat die dreigende ellende de grens over zou komen en ons Nederlands grondgebied zou betreden, nee, dát overkomt ons niet. Het was altijd de bedoeling dat het zich buiten Nederland af zou spelen. Wij zaten hier veilig. Tientallen jaren konden we in deze illusie lekker wegdromen. Of, zoals een parochiaan het een keer zei in een van mijn eerste parochies: ‘Droom maar lekker verder!’.

We droomden lekker verder, maar onze droom is ruw verstoord. Het coronavirus overschreed onze Nederlandse grens en had lak aan onze ingebeelde onschendbaarheid. Ondertussen werd de samenleving stilgezet, en kwamen velen in psychische, sociale en economische problemen. Zesduizend mensen zijn hier in Nederland aan het virus bezweken en nog jarenlang zullen we de schade die deze crisis heeft aangericht blijven merken.

Hoe heb jij het allemaal beleefd? Kijk eens achterom en laat eens door je heengaan wat je de afgelopen maanden hebt ervaren. Misschien vond je het wel lekker even van alle verplichtingen verlost te zijn. Maar die periode begon al gauw veel te lang te duren. Maar er zijn ook oudere mensen die van zichzelf nog onafhankelijk zijn en niet een rijk sociaal leven hebben. Zij merkten aanvankelijk niet zoveel van de intelligente lockdown. Zelf vond ik het drukkend, benauwend en saai. Ik kan het niet anders zeggen. Wat heb ik de gemeenschapsvieringen gemist! Opeens ben je door de situatie op een andere manier in je pastorale taak geplaatst. Een moeizame ervaring…

Velen hebben hun geloof de afgelopen maanden ‘kaler’ beleefd. We waren beroofd van het gewone leven van de geloofsgemeenschap. We waren beroofd van de gemeenschapsvieringen. De gezondheidscrisis was en is ook een geloofscrisis. Daarmee bedoel ik niet dat we niet meer geloofden, alles behalve dat. Maar wel bedoel ik ermee dat velen in hun geloof meer op hun tandvlees zaten. De afgelopen maanden zijn we in ons persoonlijk leven wel geconfronteerd met de vraag: wat geloof ik nu eigenlijk/waarop of op wie stel ik mijn vertrouwen, ook of juist in tijden van crisis.

Een tijd van crisis… Wat dacht je van het Joodse volk dat onder leiding van Mozes het slavenhuis van Egypte was ontvlucht. Misschien dachten sommigen dat ze na de wonderbaarlijke doortocht door de Rode Zee het Beloofde Land al konden binnengaan. Maar niets was minder jaar: eerst volgden veertig jaar woestijn. Je kunt net zo goed zeggen: eerst volgden veertig jaar crisis. Veertig jaar kregen ze toebedeeld om te leren hoe ze op God moesten vertrouwen. Dat was nog niet zo gemakkelijk… Dat leren op God te vertrouwen, dat is met vallen en opstaan. Soms verzucht je: ‘Ik leer het ook nooit!’ En soms ben je boos en teleurgesteld: als ik op God moet vertrouwen, geef me dan eerst maar eens een goeie gebruiksaanwijzing! Maar het is al net als het leven zelf: een gebruiksaanwijzing zit er niet bij. Zoek het zelf maar uit…

In de eerste Bijbellezing hoorden we dat God zich aan Mozes laat zien. Bijzonder, want dat gebeurt niet zo vaak. God maakt zich aan Mozes bekend als een liefdevolle en medelijdende God. Hier zien we al wat later zo krachtig in het Nieuwe Testament door Johannes wordt verwoord: God is liefde! En dán volgt het gebed van Mozes: ‘Och Heer, wees zo goed en trek met ons mee!’. Mozes weet wel dat als God er niet bij is de hele expeditie een verloren zaak is. Hij moet met het volk meetrekken, immers zonder Hem lopen ze verloren, zonder Hem geen kompas, zonder Hem kom je niet in het Beloofde Land terecht….

‘Och, Heer, wees zo goed en trek met ons mee…!’ Velen hebben juist dit gebed gebeden gedurende de crisis. Natuurlijk in eigen woorden, maar dit was wel de strekking van ons gebed: ‘Heer, verlaat ons niet in ons leven, Heer, verlaat ons niet tijdens deze crisis, Heer, geef uitkomst en blijf bij ons in alle omstandigheden van ons leven’.

Beste medegelovigen, laten we in deze eerste kerkdienst in Assen van hier dit gebed meenemen en het bewaren in ons hart: ‘Och Heer, wees zo goed en ga met ons mee!’. Trek met ons mee, als het ons goed gaat, maar ook: ga met ons mee, als we in crisis zijn. Heer, geef ons steeds weer een seintje, zodat we ervaren: ‘O ja, Hij is er nog steeds, die liefdevolle en medelijdende God, o ja, Hij is er nog steeds, de God op wie we vertrouwen en wiens naam liefde is.

AMEN.

­