­

We hebben iets...
voor jou en voor jou
en voor jou

afscheid tolboom

agenda 5a

coronavirus

Lezing: enkele gedeelten uit de 2e brief van Paulus aan Timoteüs Hoofdstuk 1

De eerste christenen begroetten elkaar met de volgende woorden bij het begin van hun samenkomsten:
Genade en vrede zij U.
Ze komen ons bekend voor: na 2000 jaar doen wij nog steeds hetzelfde. Toch wel iets om af en toe bij stil te staan. Zeker wanneer je niet samen kunt komen…
Na maanden van teruggetrokkenheid, kunnen wij zoals het zich nu laat aanzien, spoedig weer bijeen komen in onze kerken. En daar zal het “genade en vrede zij U“  dan weer klinken.

Af en toe verschijnen er rapportages op internet, You Tube of het nieuws, waarin gelovigen worden geïnterviewd als zij voor het eerst weer een viering hebben meegemaakt. Hoe fijn men het vindt om weer in die omgeving te zijn; om te kunnen vieren samen met anderen. Hoe beperkt ook…..
Het werpt wel de vraag op: hoe belangrijk is het voor ons om samen te komen? Hoe is dat voor u? Hoe ervaart u dat? Wat mist u? Wat mist u misschien niet? Wat ontdekte u bij uzelf?

Missen, maakt ook duidelijk wat belangrijk is voor jezelf. En misschien ook wel: wat belangrijk is voor diegenen met wie je altijd samenkomt? Missen ze jou ook? Het kan ook zijn, dat je ontdekte dat je ook zelf of samen met een ander dat geloof vorm kon geven. Op een eenvoudige eigen manier.
Nieuwe rituelen maken… Bidden thuis, naar een viering kijken op tv of op de computer…. Kaarsje aansteken…. Schenk je nu wel of geen koffie in, als je naar een digitale viering of Pastorpraat kijkt?

Geloven heeft altijd twee gedeelten die elkaar in evenwicht houden: je persoonlijke geloof, en het geloof dat je deelt en viert met de gemeenschap. Als het goed is, houden die elkaar in evenwicht. Een geloof zoals het christelijk geloof, moet gevoed worden….  Helemaal alleen kan het niet groeien of in stand blijven. Kan het niet zo gemakkelijk een nieuwe richting inslaan.
Die voeding krijg je door samen te vieren; door te luisteren en te overwegen. Door te bidden en sacramenten te ontvangen. Al kun je zelf ook veel doen, thuis: je kunt lezen, bidden, luisteren en er samen over spreken. Maar hoe je het ook wendt of keert: individu en gemeenschap hebben elkaar nodig en voeden elkaar. Dat is vanaf het begin zo geweest.
Al weten we ook diep in ons hart, dat daarmee niet alles gezegd is. Er is meer dan we kunnen beleven, vieren of geloven. Oneindig meer….

Het beeld van de Drie-eenheid probeert iets van die oneindigheid van God en ons uit te drukken. Al is dat niet in mensenwoorden te vangen. Misschien bent u wel opgegroeid met: Vader, Zoon en H. Geest:  zo zit het, zo is God.
Maar degenen die het idee van de Drie-eenheid hebben overwogen en overdacht, wisten heel erg goed dat daarmee het laatste woord niet gezegd was.
Er komen altijd weer andere beelden naar boven: H. Geest als stormwind, als gekabbel van het water. Jezus Christus als bevrijder, als redder, maar ook als hoop en manier om je leven te leven. God als vader, of als moeder. God als uitdaging, maar tegelijk ook als geborgenheid. 

Het is nooit af: de geschiedenis van God met ons mensen, is nooit af en gaat altijd door: In verleden, heden en toekomst. En zelfs in dit heden, zo mogen wij ontdekken, wijst God ons nieuwe wegen.

Amen.

­