­

We hebben iets...
voor jou en voor jou
en voor jou

afscheid tolboom

agenda 5a

coronavirus

Lezingen: Zacharia 9,9-10 en Matteus 11, 25-30

Wat krijgen we vanmorgen een liefdevolle uitnodiging van Jezus: ‘komt allen tot Mij die uitgeput zijt en onder lasten gebukt, en Ik zal u rust en verlichting schenken.’ Misschien klinkt uitgeput wel wat zwaar, maar we hebben nogal wat meegemaakt samen in de afgelopen tijd en nog. Het ene moment waanden we ons nog betrekkelijk veilig in onze wereld. Natuurlijk, lang niet overal en altijd, maar toch.
En dan blijkt er ineens iets onzichtbaars rond te gaan wat ons leven en onze wereld compleet op z’n kop zet, en zorgt voor angst en een groot gevoel van onveiligheid. Niet meer samen kunnen komen, elkaar niet aanraken, behalve als je in één huis woont, een hand op je schouder of even een omhelzing; als het niet of bijna niet meer kan merken we hoe ontzettend waardevol dat is. Veel wat tot voor kort zo vanzelfsprekend leek, heeft al die vanzelfsprekendheid verloren.
Gelukkig mogen we nu weer meer samenkomen, maar nog steeds is afstand houden één van de belangrijkste regels, en ik weet niet hoe het u vergaat, maar ik merk toch dat daar een zekere krampachtigheid in gaat zitten.

Rust en verlichting biedt Jezus ons aan. Wat moeten we doen, of liever gezegd: wat mogen we doen om die rust en verlichting te ontvangen? ‘Komt tot Mij’, zegt Jezus. Dat hebben we vanmorgen gedaan. Na lange tijd mogen we hier weer samen komen om woorden te horen die ons troost, rust, verlichting, maar zeker ook kracht mogen geven. We mogen ze ontvangen.

‘Neem mijn juk op uw schouders, en leer van Mij..’, zegt Jezus ook. Het beeld wat in ons opkomt bij een juk is waarschijnlijk dat van een soort balk die de verbinding vormt tussen twee emmers. Deze balk kan zwaar rusten op de schouders.
Het kan het juk zijn van angst en onzekerheid over hoe het verder zal gaan met ons, met onze wereld. Hoe ontwikkelt onze economie zich en al die mensen die hun baan zijn verloren? Er is door dit virus een diep besef in ons wakker geworden dat er zoveel is wat zich aan onze controle onttrekt, waar we geen greep op  hebben. Nu is het een virus, maar er is nog zoveel meer. Gedachten en angsten hierover kunnen aanvoelen als een zwaar juk.

Wat maakt het juk dat Jezus ons aanbiedt zo ánders, dan dat wat op onze schouders drukt, of wat wij onszelf op onze schouders leggen? Jezus gebruikt de woorden: ‘mijn juk is zacht en mijn last is licht…’ Het juk wat Jezus ons hier aanbiedt, is het juk van God. Het is een licht juk, dat niet drukt, maar naar de vrijheid leidt.
Als wij onder het juk van God komen, is God immers de balk die ons draagt. En dan blijken de beide emmers, de last die wij  moeten dragen, veel lichter te zijn. God draagt als het ware onze last met ons mee.

Het is de gedachte dat wij er alleen voor staan, de gedachte dat alles van ons afhangt dat óns juk zo zwaar maakt. Het juk wat Jezus ons aanbiedt is zacht en licht, omdat het onze diepe verbondenheid met God aangeeft. Het hangt niet allemaal van ons af.
Ik hoor mensen weleens zeggen: ‘hoe vind ik mijn vertrouwen in God weer terug, ik ben het kwijtgeraakt’. Meestal is een situatie dan niet zo gelopen als ze gehoopt hadden, terwijl ze er toch zo op vertrouwden dat het bij God in goede handen was. Ik kan me dit heel goed voorstellen, maar denk dan toch: wat is dan voor ons dat vertrouwen? Eigenlijk weten wij dan vooraf al wat de uitkomst van iets zou moeten zijn, en vertrouwen erop dat God dat ook wel weet.

Hoe zou het zijn om te vertrouwen in een volkomen open uitkomst? Hoe zou het zijn om niet al bij voorbaat vast te leggen wat volgens ons een goede uitkomst is? Vertrouwen met een open hart en blik. Wat als alles mag gaan zoals het gaat? Zou het niet zo zijn dat het juk wat wij te dragen hebben dan zoveel lichter wordt?
En natuurlijk bedoel ik hiermee niet dat we alles maar lijdzaam moeten ondergaan. Alsof er een God is die beschikt
wat het beste voor ons is, en daarom even een virus de wereld instuurt. Nee, natuurlijk niet. In zo’n God geloof ik absoluut niet, en ik hoop u ook niet.
Waar ik wel in geloof is in God die in dit alles dicht bij ons is. Die tegen ons zegt, en dat doet hij hier in Jezus: ‘neem míjn juk maar op je schouders, míjn juk is zacht en mijn last is licht. Want Ik zal het voor je dragen, als je mij dat toestaat. Geef de regie maar aan Mij!

Wij blijven doen wat we kunnen doen. Nu is het een virus, maar het kan natuurlijk ook heel iets anders zijn wat ons angst en onzekerheid geeft. En ook dan blijven we doen wat we kunnen. En dat is genoeg! Waar wij durven vertrouwen in een volkomen open uitkomst worden rust en verlichting de geschenken die we mogen ontvangen!
We mogen ze ontvangen om ze daarna met een open hart te kunnen delen met een ieder die we op onze weg ontmoeten.

Amen

­